کفش های غمگین عشق

ویکتور هوگو:

خانم! شما که بقول خود حرفی نداشتید که بمن بگویید، چرا پیش من امدید؟ چرا با این لبخند که شاهان را نیز بدام می افکند دل مرا بردید؟ اخر شما که حرفی با من نداشتید، چرا پیش من امدید؟

خانم! اگر بقول خود چیزی ندارید که بمن بیاموزید، چرا دست مرا اینطور فشار می دهید؟ چرا هنگام راه رفتن اینسان سرگرم رویاهای دلپذیر و شاعرانه خود هستید؟ اگر چیزی ندارید که درین باره بمن بیاموزید، چرا دست مرا اینطور فشار می دهید؟

خانم! اگر می گویید که بهتر است از اینجا بروید، چرا راه خودتان را از اینطرف کج کردید؟ شما که می دانید من بدیدار شما از شوق و بیم خود میلرزم، چرا میگویید که مایل به رفتنید؟ اگر راستی مایل به رفتن هستید، خانم، چرا راه خودتان را از این طرف کج کردید؟

پوشکین:

به اشتباه جای "شما"ی خشک و مودبانه را با " تو" ی صمیمانه عوض کرد و مرا بعوض "شما" "تو" خواند. بی اختیار رویای خوشبختی بر روح شیفته من بوسه زد.

اکنون متفکرانه پیش روی او استاده ام و نمی توانم لحظه ای از او دیده برگیرم. بزبان می گویم: " شما" چه دختر خوبی هستید. اما در دل فکر میکنم: چقدر " تو" را دوست دارم!

گوته:

ترا نباید که از امروز بگریزی:

که روزی که بی تاب امدن آنی،

بهتر از امروزینت نیست.

پس شادمانه در کنار من بنشین.

که جهانی را به کنار می نهم،

و جهانی را در پیش.

چنین، با من ات امنی خواهد بود:

امروز، امروز است و فردا، فردا.

و زنجیره ی ان چه می اید، و ان چه گذشت،

نه می گسلد، نه باز می ماند.

پس تو بمان، ای جان جهان.

که از همه ان چه رفت و هست، تو می اوریم، تو می بخشیم.

مهدی سهیلی

بی تو هر لحظه ملالیست مرا

هر نفس زحـمت سالیست مرا

با همه رنـــــج توانسوز فراق

باز با عــکس تو حالیست مرا

سخنان حکیمانه و نورانی مولای متقیان حضرت علی (ع):

هیچ ثروتی چون عقل و هیچ فقری چون نادانی نیست. هیچ ارثی چون ادب و هیچ پشتیبانی چون مشورت نیست.

با مردم ان گونه معاشرت کنید، که اگر مردید بر شما اشک ریزند و اگر زنده ماندید، با اشتیاق سوی شما ایند.

ناتوان ترین مردم کسی است که در دوست یابی ناتوان است، و از او ناتوان تر ان که دوستان خود را از دست می دهد.

ترس با ناامیدی، و شرم با محرومیت همراه است و فرصت ها چون ابرها می گذرند، پس فرصت های نیک را غنیمت شمارید.

چون نشانه های نعمت پروردگار اشکار شد، با ناسپاسی نعمت ها را از خود دور نسازید.

کسی که کردارش او را بجایی نرساند، افتخارات خاندانش او را به جایی نخواهد رساند.

گناهی که تو را پشیمان کند، بهتر از کار نیکی است که تو را به خودپسندی وا دارد.

دوستی

مدعيان رفاقت بسيارند. تا پای آزمايش در ميان نباشد هر کسی از راه رسيده و نرسيده مدعی عشق و رفاقت است. رفاقت را بايد با صداقت آزمود و صداقت را می شود از عمق نگاههای يک انسان فهميد. چشمها همه چيز را لو می دهند حتی عشقی را که در دلت پنهان کرده ای. دوستی يک معامله نيست و اين همان حقيقتی است که از ياد ها رفته است. کسانی که از دوستی به سودو زيان آن می انديشند سودی از دوستی نخواهند برد. دوست داشتن از عاشق بودن هم سخت تر است. دوستدار تو به سعادت تو می انديشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو .....دوستی بالاتر از عشق است . سعی کن تا کسی را در دوستی نيازموده ای عاشقش نشوی.

ملاک دوستی به رنگ و قد و وزن و ناز و عشوه و... نيست. معيار دوستی صداقتی است که دوستت در صندوقچه دلش ذخيره کرده است.

بايد ياد بگيريم که يکديگر را بفهميم. اختلاف هميشه پيش می ايد. در حل اختلاف است که ادم ها متمايز می شوند. با صحبت و درک نيازهای ديگری و با اشتياق نشان دادن به حل مخالفت ها هر اختلافی می تواند و بايد آرام بگيرد. مردم بايد با هم اين طور باشند، ما بايد با هم اين طور باشيم. ما وقتی کامل هستيم که يک دوست واقعی داشته باشيم، که در درد و رنجها و اندوه های ما سهيم شود و همه عمر کنارمان بماند.

دوست کسی است که همه کارهای تو برايش مهم باشد. دوست کسی است که در خوشی ها و نا خوشی ها به او رو کنی. دوست کسی است که همه کرده های تو را بفهمد. دوست کسی است که حقيقت را درباره خودت به تو بگويد. دوست کسی است که بداند در هر حال چه بر سر تو می آيد. دوست کسی است که با تو رقابت نکند. دوست کسی است که وقتی همه چيز برای تو خوب است از ته دل خوشحال شود. دوست کسی است که وقتی اوضاع خوب نيست بکوشد تو را شاد کند. دوست کسی است که امتداد تو باشد و بدون او کامل نباشی.

مرا  چنگ خود  ساز  و در آغوشم  گير  تا تارهاي وجودم  با انگشتان  ظريفت   نغمه سر دهند.  بگذار لبانم دستهاي  نيلوفرنيت  را لمس کرده  ترانه خوش   لحن  عشق و زندگي  را در گوشت زمزمه كند. بيا و در  آغوش گرم محبت   در بندم كن  تا در  پناه حصار عشق تو بتوانم … آري …. بتوانم  گل ببويم  و با  پري وشان سخن گويم . دوستت ميدارم  و فرشته  وار از عشق و محبت  نكته اي   فرو نمي گذارم   و بي هيچ قيد و شرطي دل و جان  را عاشقانه  تسليمت  مي كنم …. بيا و در پناه  عشق من  مدام در عيش  و خوشی  باش و از اين جرعه محبت كه با جان  و دل نثارت  مي كنم به همه كس  بنوشان و بشكرانه  عشق و محبت  با من  باش  و خوشي ورز.

الهه من!

میان دختران آسمان ، کدام را باید بیش از همه دوست داشت؟ من در این باره هر کس را به عقیده خود میگذارم. اما خود من بیش از همه دل دربند آن دختر دلبند دارم که همیشه در پرواز است  و " خیال " نام دارد.

او را بیش از همه دوست دارم، زیرا خداوند این دختر را از جمله هوسهای دلپذیری که خاص اوست برخوردار کرده و این الهه هوسباز دیوانه را اجازت داده است که هر چه میخواهد از این ذخیره بی پایان برگیرد.

گاه این الهه زیبا، تاج گل بر سر و عصای سوسن بر دست در مرغزارهای پر گل و سنبل براه می افتد تا به پروانه ها راه پرواز را نشان دهد یا چون زنبوران عسل لب بر لب گلها می نهد تا از شیره انها سیراب گردد.

گاه نیز با گیسوان پریشان و نگاه تیره، تن سیمین خویش را به تندبادی که از بالای صخره ها می وزد عرضه میدارد، آنگاه جامه ای به سپیدی بامدادن یا بسیاهی هر شب تیره به تن میکند و هر لحظه به صورتی در برابر مردم جهان بجلوه گری در می آید.

خدا را سپاسگزار باشیم که ما مردم افسرده جهان را از مصاحبت این دلدار زیبا، این یار وفادار و جاودانی برخوردار کرد.

سپاسگزار باشیم ، زیرا خداوند سرنوشت او را با پیوندی ملکوتی با سرنوشت ما درآمیخته، بدو فرمان داده است که در غم و شادی، همسر باوفای ما باشد و هرگز از مصاحبتمان بر نتابد.

بجز انسان، همه ساکنان تیره روز این زمین پربرکت و زیبا، در کار خود سرگردانند و در ان حال که پیوسته  پشت در زیر بار احتیاج خم کرده اند، غذای خویش را در لذات وحشیانه و غمهای تلخ حیاتی محدود و ناچیز می جویند. اما ما مخلوق عزیز خداییم، زیرا وی  الهه خیال را بما ارزانی داشته است. از این بخشش شاد باشیم و این لعبت زیبا را چون عزیزترین دلبران خود مورد ستایش قرار دهیم. در خانه دل، مقام خانم خانه را بدو واگذاریم و مراقب ان باشیم که عقل، این نامادری بدخو و ترشرو، با بدزبانی خود دل این دختر نازنین را نیازارد.

اوه! من نه تنها این دختر زیبا را دوست دارم، بلکه با خواهرش نیز آشنا هستم. خوهر او اندکی از وی بزرگتر و جدی تر است و " امید " نام دارد. کاش این مصاحب مهربان که دیری است وجودش مایه سعادت و آرامش من است ؛ تا آن هنگام که چراغ عمرم برای همیشه خاموش شود، همچنان در کنارم بماند و هرگز مرا ترک نگوید!

این همه قدرت و جلال بچه کار می اید؟ وقتیکه اول و اخر همه چیز مرگ و فنااست، آقایی روی زمین چه فایده دارد؟ چه سود دارد که خلیفه باشند یا مغ، اردشیر یا داریوش، ارمامیتراس یا سیاگزار، خشایار شاه  یا بخت انصر یا اسرعدون ؟

افسوس! خداوندان جهان، چون آنیتوخوس و خسرو پرویز و اردشیر دراز دست، سزوستریس و  آنیبال واستیاک، سیل واشیل و عمروسزار، همه سپاهیان گران داشتند تا بدست آنان جنگاوری کنند. اما همه مردند، همه مردند و هیچ چیز از ایشان برجای نماند!.